De mist ligt nog op de velden, het gras is wat nat en de zon begint er een beetje zin in te krijgen. Meisjes één is al uit de kleedkamer als ik op de fiets aankom. Ik ga de wedstijd fluiten. Voor veel mensen is dit een hele christelijke tijd, voor mij is het allejezus vroeg. Een ploeg uit Naarden is de tegenstander, geen slechte ploeg. Toch is dat niet iets waar de meisjes zich druk over maken. Ze willen liever op het eerste veld voetballen, maar ja , het programma laat dat niet toe en voor mij maakt het niet uit welk nummer een veld heeft.... middenstip, twee doelen en ballen maar. Er komt een meisje, qua lichaamsbouw een volwassen vrouw, naar buiten en roept met gespeelde paniek dat de broekjes te klein zijn. Er is bij haar inderdaad meer been dan broek te zien, maar bij de meeste van haar ploegenoten is daar echt geen  
sprake van. U begrijpt, met een prima humeur begon ik aan de wedstrijd die ik het beste als volgt kan beschrijven: De kleine op de tekening, ik geloof dat ze Daan wordt genoemd, maakt zich meester van de bal en holt er vervolgens mee naar de andere kant. Meestal volgt er een voorzet, soms een schot. Omdat er in het elftal nog een paar van die krengen (dient liefdevol gelezen te worden) rondlopen, plus een paar met een goede trap, mag het toch echt niet slechte team uit Naarden blij zijn dat het niet een nulletje of tien wordt. Te kleine broek gaat in de tweede helft naar voren, te grote broek gaat laatste man spelen, er komt geen bal meer bij de eigen keepster. Enfin,wie een liefhebber is van goed voetbal met krengen in te kleine en te grote broeken kan ik zeker aanraden om een keer bij de meiden te komen kijken of fluiten. Op de velden van Wartburgia natuurlijk, waar anders?                   

Ome Willem