DE BANDENWIPSTER
accoe
Een trieste dag voor Wartburgia die 21ste April. Niet vanwege 't bestuurslid van de week die de boel gewoon liet stikken die ochtend en ook niet omdat Heren 1 's middags wel de bar wisten te vinden waar ze 's morgens wat meer moeite mee bleken te hebben en Mali 't bijna alleen lieten opknappen, neen, oh neen, niets van dat al! "Maar wat is er dan gepasseerd brave?" zult u zich
ongetwijfeld afvragen..."Voor de draad ermee man!"

Wel nu, houd u vast: Op deze dag werd bekend gemaakt dat Els stopt met 't trainen van de Dames 4! U begrijpt, dit is een klapband, een spaak in 't wiel die bij Wartburgia heel wat harder aankomt dan al het bekende snorgedruk van genoemde heren en wat we niet één twee drie kunnen repareren al halen we liters Fini-lek in huis. Zo'n 10 seizoenen heeft deze bandenwipster de dames getrained, gevormd, geslepen en gekneed, zomaar, omdat ze 't leuk vond!
Ik heb haar ooit 'ns voorgesteld om ook te komen voetballen, leek me wel wat voor haar...bleek ze al jarenlang bij Wartburgia op nivo te hebben gebald en gekeept! Wist ik veel, ik kende haar alleen als dat tiep dat op woensdag avond op 't trainingsveld rondstapte met dat onverwoestbaar positieve stralende gezicht. Het is dus eigenlijk erg triest allemaal maar ik kan haar nu eenmaal niet anders tekenen dan met pret lichtjes in haar wangen.

Om één en ander 'n beetje in balans te brengen heb ik 'r wat treurende tantes bij gezet....Els stopt ermee en leuk is dat niet.
Dag Els, bedankt en ik hoop dat je af en toe 'ns langs komt.
Als m'n band lek is dan, nou ja, dan heb je kans dattik eh... enfin, je weet nooit.

Vleesch.