1 oktober 2016

Heren 4-Castricum 5: 2-3 (2-1)

We mogen op gras in plaats van kunstgras. Dat is mooi. Volgende keer ook een kleedkamer erbij en alles, wie weet. Thuis ligt er nog altijd een vreemde bodem. Toch beginnen we eraan. De gasten komen uit Castricum, bepaald niet om de hoek. Gerard is op het laatste moment bereid gevonden voor ons te keepen. Hij weet als geen ander waar het doel staat.

We beginnen overtuigend. Al binnen een minuut staan we bijna op voorsprong door een mislukte terugspeelbal. Castricum foetert onderling, wij nemen het heft in handen. Een kans of zeven creëren we. Twee ervan treffen doel, van Jur en Alex. De rest spelen we niet goed uit. Kort voor rust letten wij niet op achterin en is het plots 2-1 en weer een wedstrijd.

In de rust krijgen we limonade. Hydrateren is voor mietjes en in ons hoofd zijn we allemaal jongetjes van 6, zo moet de gedachte hier achter zijn. Of meisjes.

Na rust is de dot suiker snel uitgewerkt en zakken we hard in. Castricum speelt alsof zij wél iets gedronken hebben en bluft ons af op strijdlust. Het wordt 2-2, het wordt 2-3. De laatste treffer is van een lachwekkende onbenulligheid, iets met blijven babbelen over een overtreding terwijl de vrije trap al genomen wordt.

Zoals we voor rust niet aan een nederlaag konden denken, zo plotseling komt er ook onweer opzetten. De laatste drie minuten gaan eraan verloren. Vorig seizoen wonnen we drie uitwedstrijden na een 2-0-achterstand. De patentaanvraag voor deze jaargang is afgewezen.

Pepijn