WARTBURGIA 4
uw schrijver PEPIJN DE BOER

6 oktober 2018
WARTBURGIA 4 - ARGON 9: 2-3 (2-3)

Voetbal is vaak een combinatie van tegenstand. Op alweer een zomerse zaterdag –aan Robert Longs “zomer van een eeuw” komt inderdaad geen eind- is ons aan het einde van de middag veld 2 toegewezen. Het prille gras dat zo weinig water heeft gekregen, ligt er op het oog prachtig bij. Maar lieve mensen, o wat gaat het vlug. Al snel vliegen de plaggen in het rond. Ocherm.
Die plaggen vliegen in het rond omdat Argon langs alle kanten snelheid maakt en wij weigeren ons over te geven. Wel schiet Pepijn (ik) de bal bijna vanaf de aftrap in eigen doel, 0-1. Was dat nou nodig? De onderschepping wel, de plaatsing in de hoek niet. Gelukkig staat Pim dan op. Binnen tien minuten kantelt hij de stand.
Eerst scoort hij uit een afgeslagen hoekschop. Van rand zestien stuurt hij de bal bekeken langs de bekende mêlee van spelers de hoek van het doel in, 1-1. Niet veel later bereikt een splijtende pass van [navragen] eigen helft van de voet van Pim opnieuw, deze keer een meter of 25 van het doel. De keeper van Argon komt uit, Pim heeft het gezien. Met een vloeiende beweging produceert hij een onvervalste lob over grote afstand. Wereldgoal, 2-1!
Helaas verandert het spelbeeld er niet meteen door. Argon is individueel gemiddeld sneller, sterker en technischer. Toch is het met enig fortuin dat ze nog twee keer scoren. Maar we vechten er wel voor. Met 2-3 de rust in, het kan nog.
In de tweede helft mist Argon enkele grote kansen en laat onze sluitpost Koen zich ook niet onbetuigd. Langzaam maar zeker lijkt het zo’n wedstrijd te worden waarin je weet dat je de mindere bent, maar toch nog een punt pakt. Hartstochtelijk duels aangaand komen we onder de impulsen van Daan, Hennie, Alain, Rammer, Willem, Stéphane, Jesse en wederom Pim soms heel dichtbij een grote kans. Bijna valt de bal goed, we kunnen zelfs een paar keer schieten.
Argon aarzelt. Langs de kant zijn teksten te horen als: “Dit mogen we echt niet weggeven,” en “Als we dit nog verliezen”. Hun frustratie doet niets af aan hun sportiviteit, het blijft een prettige wedstrijd. Het zij maar gezegd.
De lichtmasten worden ontstoken, de avond valt, de herfst sluipt dichterbij. Soms dwalen de gedachten af. Het Teamweekend staat voor de deur. Ook daar in [vertrouwelijk] wordt het mooi weer, al hebben we alleen elkaar nodig natuurlijk. Ondertussen blijft het 2-3, een nederlaag die smaakt naar een mix van een gemiste kans om te stunten en berusting in de superioriteit van de tegenstander. Man van de Wedstrijd is uiteraard Pim, al hebben we ook nu als ploeg gestreden. Veel plezier volgende week!
- Pepijn


29 september 2018
RAP 9 - WARTBURGIA 4: 1-5 (0-1)

Op de rand van Amstelveen wacht een vertrouwde tegenstander op een vertrouwd vroeg tijdstip. Een mooie kantine, een rijke historie, de middagzon staat hoog, de opkomst is goed. Op naar de eerste punten van deze competitie, na een succesvolle start in de beker en onfortuinlijke nederlaag vorige week. We beginnen fris van de lever in onze nu al beproefde 5-3-2. We creëren een overwicht zonder grote kansen.
Voorin gaat de bal aardig rond, achterin is de communicatie meestal goed. Wielen sleept ons erdoorheen bij kleine foutjes. Na een klein half uur splijt Jeoff (helemaal terug) met buitenkant rechts het veld open naar Jesse. Die ziet van bij de rechter hoekvlag Frans voor het doel vrijstaan en bedient hem met een strakke trap overdwars. Frans neemt de tijd die hij heeft en schuift binnen, 0-1. Dat wordt ook de ruststand, niks aan de hand.
Voor de aftrap van de tweede helft roept Frans dat we die eerste vijf minuten scherp moeten beginnen om te voorkomen dat we niet meteen een tegend… SHIT! Beetje gelukkig meegenomen natuurlijk, maar het hoort bij ons. Ook dit seizoen. Geen man overboord, 1-1, het kan nog!
Wat kan er nog? Een klinkende uitoverwinning met prachtige doelpunten of zo? Aanvoerder Jesse Goedelinho zet zichzelf wissel na rust en neemt voortvarend de camera ter hand. Hij legt de 1-1 vast (goed voor de wekelijkse videoanalyse die we vanaf nu kunnen gaan invoeren), maar ook wat er gebeurt na ruim een uur: https://www.youtube.com/watch?v=btOu6UKlpt0
Voor wie de link niet kan openen, daar geen zin in heeft of niet al onze helden van verre herkent: Rammer verovert op eigen helft de bal slim de bal, stoomt op over de middenlijn en opent fraai diagonaal naar links op Frans. Fransie neemt aan, maakt de bal vrij met een stap naar rechts en krult het leder over de keeper heen de rechterbovenhoek in, 1-2. Tussendoor schiet RAP een keer op de paal, maar Wielen zat erbij en vond het zelfs jammer dat hij hem niet hoefde te keren. Hetzelfde later bij een geblokkeerde voorzet van rechts, dus wat zou het?
Een kwartier voor tijd houdt Hennie de bal op links knap binnen, tikt hij hem door naar Stéphane en begint die aan een lepe actie richting de achterlijn. Als hij zijn man kwijt is, kijkt hij eens naar ‘randje zestien’ en legt hij de bal loepzuiver terug op Rammer. Die kiest met binnenkant voet met gevoel voor drama voor de bovenhoek, 1-3. Alweer een fraaie aanval en een fraaie goal en de zege in de tas.
In de slotfase flatteren we deze zege vakkundig. In een aanval over links duikt Yannick met een een-tweetje met Pep de zestien in, waar hij perfect breed legt op Jesse, die de bal onder zichzelf en de keeper door veegt, 1-4. Het terras lonkt.
Onze aanvoerder laat nogmaals zien dat hij meer kan dan filmen als dezelfde Yannick hem in de allerlaatste minuut van eigen helft weer vrij voor keeper zet. Goedelinho kijkt even en schuift de bal in de rechterhoek, 1-5.
Ja dus, een klinkende uitoverwinning met prachtige doelpunten. Op naar de volgende!
-Pepijn

1 september 2018
JOS 10 - WARTBURGIA 4: 2-4 (1-1)

Zomergasten te over vandaag op Drieburg. We zijn met 17 man en het weer doet nauwelijks onder voor de maandenlange hittegolven van de afgelopen tijd. Bij de buren van JOS mogen we op het hoofdveld aantreden omdat op hun tweede veld ogenschijnlijk zout wordt gewonnen. De eerste wedstrijd van 2018-2019 is voor de beker. Welke beker? Een beker. Met heel mooie grote oren ongetwijfeld en gaaf gouden randje, blinkend onder het firmament.
Een nieuw seizoen betekent nieuwe aanvoerders. Jesse en Lex zijn de gelukkigen. Anders dan andere jaren zijn het beiden ervaren teamleden. Doorslaggevend in het veld ook vaak, bovendien. Na het inlopen roepen ze ons bij elkaar. De naam van Zomergast #2 valt veelvuldig. Louis is hun voorbeeld. Ik vond hem wat saai en terughoudend tegenover Janine, maar op het veld weet hij van wanten. 4 jaar geleden werd Oranje als matig ploegje 3e van de wereld met 5-3-2. Dat willen wij ook. Derde in de poule worden, minimaal.
Vele wissels maken licht werk. Toch overtuigen we niet de eerste helft. JOS komt amper over de middenlijn maar we drukken niet door. Oranje had het ook het moeilijkst met Australië en Costa Rica destijds, zullen we maar zeggen. We komen zelfs op achterstand bij 1 van de 2 pogingen van JOS. Vlak voor rust loopt Lex met een schitterende vanzelfsprekendheid vanaf de hoekvlag naar het doel en legt de bal in de korte hoek, 1-1.
Zomergast #5 heette Pieter Waterdrinker. Ook hij blijkt een inspiratie want de scheidsrechter besluit na 20 minuten tot een pauze omdat het toch al gauw 23 graden is… Pieter gebruikte vaak de uitdrukking “te hooi en te gras”: zo zijn wij in de afronding. Lukraak en gehaast schieten we op doel.
Na rust komen we weer achter, deze keer door een mislukte voorzet. Dan staan we op. Lex en Jesse wisselen flink door en met een attente rebound en een rake kopbal uit een perfecte voorzet van Willem zet Jurre de stand om: 2-2 en 2-3. Lex dribbelt kort voor tijd door het strafschopgebied en weet na 5x vragen Stéphane te bereiken. Die krult het leer bekeken in de bovenhoek: 2-4.
Grote opluchting en tevredenheid na afloop, in het besef dat het ook beter mag. Eerder beslissen tegen zo’n tegenstander. Lekker begin van onze aanvoerders. Ook hun keuze voor de Man of the Match mocht er wezen.
-Pepijn


14 april 2018
WARTBURGIA 5 - VVA SPARTAAN 5: 2-0 (1-0)

Voor we gaan voetballen even dit. Vorige week had ik het over de tegenstander die rare dingen ging zeggen en doen, op een manier alsof dat bij het voetbal hoort. Welnu, het hoort er NIET bij. Het hoort erbij zoals kotsen na eten bij een toprestaurant: het gebeurt misschien ooit een keer, maar normaal gesproken heeft het niets met elkaar te maken. Vandaag staakt ons aller WV de wedstrijd na 78 minuten omdat die rare dingen weer gebeuren en geroepen worden en er een vechtpartij dreigt te ontstaan. Een elleboog en lang van tevoren aangekondigd hard natrappen. Excuses maken na afloop is mooi, maar riekt naar angst voor straffen voor club. Het zou fijn zijn als in dit geval VVA-slesj-Spartaan eens intern maatregelen nam.
We spelen net als vorige week scherp. Kort in de duels, fel en eerlijk. Het leidt tot frustratie van de tegenstander, zoals reeds verklapt. Na dapper doorgaan van Jesse belandt de bal via de keeper voor de voeten van Siem, die van buiten de zestien fraai over en langs terugrennende verdedigers het verlaten doel vindt, 1-0. We geven niks weg.
Het veld bemoeilijkt onze oogstrelende combinaties maar we strijden voor iedere meter en peppen elkaar op als er weer een bal wegspringt. Na rust gaan we gewoon door en maakt Stéphane op fraaie wijze de beslissende 2-0: hij neemt een voorzet van rechts met zijn dijbeen aan op de rand van de zestien en dropkickt op gevoel naar de linkerhoek, waar bal met stuit keurig in het zijmandje slaat.
Aanjager Jesse krijgt het dan zoals verteld te verduren en zo kunnen we iets eerder in de zon aan het bier. Want zo is het ook. Proost weer, op ons!

Pepijn


7 april 2018
DCG 3 - WARTBURGIA 5: 1-3 (1-3)

Stel: het is warm. Je speelt tegen een team van jonge jongens die snel zijn en balvaardig. Voetzoolvoetballers noemden wij ze. Balletje steeds weer terughalen en dan ineens erlangs. Op het nieuwe kunstgras in Ookmeer, dichterbij Haarlem dan bij Wartburgia, omringd door vele andere velden, honkbalclub Pirates, brede wegen, hoge hekken en vele flats. Je hebt één wissel maar die is ziek. Sjappoo dat je toch kwam, Hennie! Tegenstander DCG heeft een bank vol. Je wil winnen. Wat doe je dan?
Je pakt ze aan. Je zit er kort op. Je laat ze niet lekker ballen. En als je de bal hebt, plaats je messcherpe counters. Met iemand die de ballen perfect aangeeft, Yannick scoort vandaag een hattrick van puntgave assist, en met mannen die ze rustig in het doel schuiven, vandaag Jurre tweemaal en Jesse één keer. Zo doe je dat. Formidabel uitgevoerd door Wartburgia 5 op 7 april 2018 in het verre Ookmeer, randje Amsterdam. Hou je dat dan 90 minuten vol, op deze leeftijd? Zij zijn 25, wij 40. Ja dus!
Joppe die anderen steeds weer naar de goede plek schreeuwt en zelf de vuile ballen wegwerkt.
Daan die zo kort verdedigt dat de DCG-ertjes boos worden.
Rammer die altijd op het juiste moment instapt en meteen prima inspeelt.
Marcel die nooit een centimeter wijkt en elk duel wint.
Stéphane die kapt en draait maar ook bikkelt en vecht, net zolang tot de kinderen hem bedreigen.
Yannick met zijn assists en, et ille (voor de Athenaeummers: (jawel ook hij!), voor elke bal strijdt.
Alain die vandaag alleen zijn voeten laat spreken, zich de longen uit het lijf loopt en het spel verlegt.
Pep die altijd de ééntwee zoekt en dat vandaag meestal ook ziet lukken.
Jesse die overal doorheen loopt, ijskoud afrondt en aan het eind heel verstandig zichzelf wisselt.
Jurre die de ballen erin legt waar dat nodig is en de tegenstander stoort in de opbouw.
Keep Koen die vijf afstandsschoten onschadelijk maakt, niet gehinderd door een botsing met de paal.
Alex die zijn dag herschikt voor een helft meestoempen, met zijn eigen voetzolenwerk onverzettelijk.
3-1 winst dus. De tegengoal is een mislukte voorzet die onderkant lat binnenzeilt. DCG heeft nul uitgespeelde kansen gehad. De enige keer dat ze vrij mochten schieten, was door een slippertje van ons achterin. Perfectie is voor losers. Wij zijn 90 minuten de baas door inzet, felheid, slimheid, durf en rust aan de bal. Dat ze in dit deel van de stad dan vroeg of laat rare dingen gaan roepen en de handjes laten wapperen, moeten zij weten. Wij blijven rustig.
Proost!
-Pepijn


31 maart 2018
CASTRICUM 5 - WARTBURGIA 5: 2-1 (0-0)

Pasen! Jezus staat vrij.
Een oude grap in een nieuw jasje, een naargeestig begin gevolgd door een onvermoed vredige hervatting. Man, man, man, in De Bijbel staan sterke verhalen die je pas gelooft als je ze zelf meemaakt. Symbolisch dan hè.
Op een paar dagen na precies een jaar geleden speelden we een roemruchte uitwedstrijd in Castricum. Zelfde tegenspelers, zelfde scheidsrechter, ander terrein. We zijn uitgeweken naar het schitterende complex van Vitesse ’22, waar mijn schoonvader als jeugdkeeper (naar eigen zeggen) furore maakte en een groot klimduin twee velden omzoomt. Een derde helft kan alleen in het dorp, want de kantine is na de wedstrijd dicht. En zo is toch alles ineens anders dan vorig jaar.
Het is een prettige wedstrijd. Je wenst het elkaar in de eerste stappen over de middenlijn, in het voorbijgaan, plichtmatig, zoals verwaterde vrienden die elkaar in een drukke winkelstraat per ongeluk tegenkomen en door willen want de kinderen en/of geliefde…, maar soms wordt het dat ook.
En de scheidsrechter? Klagen over scheidsrechters is voor mietjes, je moet zelf minder fouten maken. Maar deze man (72 jaar) is de beste die we in jaren hebben gehad. Onvoorstelbaar dat hij vorig jaar dit potje liet ontaarden in ballenknijpen, schelden en schoppen. Hij ziet nu zelfs buitenspel voor Castricum goed. En dat zonder grensrechter, want we zijn met 11 vandaag.
Een prettige wedstrijd in lekker weer, zeelucht op de koop toe. De jonge moeder die vorig jaar een vlag ergens in wilde steken, staat nu rustig langs de lijn. Haar vent en de rest voetballen gewoon. Wij iets beter. Maar we krijgen hem er niet in (de bal in het doel). Rens keept, Driss en Jurre spitsen, Marz en Daan backuppen, Jeoff en Jop centraliseren, De Bung en Frans flankeren en Steef en Pep middelen.
Onze passing is vaak goed, soms te gehaast, het veld droog, de bal hard. We doen wat we kunnen. Combinaties met een stuit, een-tweetjes langs de lijn, hoge voorzetten, opstomende Marcel, heel wat hoekschoppen vergaren we. Castricum brengt af en toe een verse kracht in, dat scheelt.
Na rust keept Driss en spitst Frans en flankt Rens. De krachten vloeien langzaam weg. Het is al snel 1-0. Niet getreurd. Ik mis de aftrap met z’n tweeën. We blijven allemaal knap overeind. De beste kansen blijven voor ons. Het ontbreekt aan de afronding. Driss komt dapper uit bij spaarzame tegenaanvallen van de thuisploeg, vooral veroorzaakt door vermoeidheid bij het uitverdedigen onzerzijds. Eén keer gaat dat uitkomen want minder goed en belandt de bal weer in de voeten van een Castricummer, die het net vindt.
Vijf minuten zijn we lamgeslagen, want we hadden hard gewerkt voor de gelijkmaker. Maar we herpakken ons. De beloning komt te laat. Twee minuten voor tijd splijt Pep het veld open met een diagonale dieptepass op Rens, die met een bekeken lange voorzet Frans vindt. In het bijzijn van de amechtig opkrabbelende doelman blijft hij knap rustig, 2-1. De eer is gered en meer zit er niet in.
Bedankt voor de wedstrijd allemaal.
-Pepijn



24 maart 2018
WARTBURGIA 5 - TOB 3: 4-3 (2-3)

Vriendelijker wordt het niet vandaag, ook zonder Alain krijgt scheidsrechter Joost meer dan genoeg gebabbel (leze: gezeik) te verduren. Van onze vrienden uit Tuindorp-slash-Oostzaan met name. Toch ontspoort de wedstrijd niet, zoals zij naar eigen zeggen wel eens ‘meemaken’. Dat is mede te danken aan diezelfde Joost, die streng doch rechtvaardig ingrijpt, met de fluit en met woorden. Hulde.
De wedstrijd dan. Precies vier weken speelden we uit bij TOB, de wedstrijd van de wereldgoal van Alf, in de bittere kou, vandaag is het in goed Nederlands fakking lekker weer om te ballen. We zijn de eerste 20 minuten lekker aan het tikken en beheersen het hobbelige veld en de bezoekers. Yannick scoort na een aardige aanval en netjes terugleggen met een beheerste schuiver van randje zestien. Het is zijn allereerste goal voor onze club, mooi! En belangrijk.
Niet veel later schiet Jurre tegen de keeper aan, nog een keer en blijft Martijn in het gefrommel bij de paal daarna ijzig kalm en tikt de 2-0 binnen. Dat gaat lekker. Plots worden we slordiger. We willen de beslissende pass geven in plaats van simpel te blijven rondspelen. Nooit begrepen, maar stiekem ook weer wel. Ineens het 2-1. En 2-2. Vlak voor rust zelfs 2-3. Nie oet
Balend lopen we naar de kleedkamer. In de kleedkamer pept gelegenheidsaanvoerder Willem ons op. Het kan nog, gewoon weer gaan tikken op dat k… minder fijne veld. En de duels wat steviger aangaan. Waar mogelijk vermijden door simpele oplossingen en ruimte te vinden. Praatjes negeren.
We strijden voor elke meter maar het lijkt niet genoeg. Koen sleept ons er zeker twee keer doorheen met schitterende reddingen op TOB-ers die alleen op hem af komen met de bal. Nog zeven minuten, zegt Joost. Het blijken toverwoorden. We geven niks meer weg.
Hennie stoomt op over links. Zijn vrouw Edelmira staat langs de kant te filmen. Dat zal ze tot het einde van de wedstrijd doen… klifhanger!
Hennie zet voor bij de eerste paal. Jesse voelt dat hij niet zelf kan scoren en tilt de bal met het hoofd achterwaarts over de keeper heen. Daar is Jurre. Bam, 3-3!
In plaats van ons gelukkig prijzen met een gered punt, willen we meer. Nog even peniebel achterin, maar we komen eruit. Twee minuten voor tijd smoort een voorzet van Stephane in het strafschopgebied. De bal gaat omhoog en… kijk zelf. Edelmira heeft het gefilmd: (Spoiler alert: vorige week schoot Frans een bal in de bovenhoek)
GOAL
In de kantine na afloop worden we door toeschouwers met een roodzwart hart gefeliciteerd. Met permissie citeer ik Leen: het was weer fijn om Wartburgia te zijn.
¡Hasta la victoria siempre!

Pepijn


17 maart 2018
WARTBURGIA 5 - FC AMSTERDAM 3: 2-3 (2-2)

Represent! De club die alle andere clubs in onze stad overbodig maakt: FC Amsterdam. Het nieuwe FC Amsterdam, in dezelfde shirts als het oude. Twee jaar geleden organiseerde het Tobacco-theater (Nes 75-87), voorafgaand aan Champions League-finale op een groot scherm, een avondvullend programma rond de roemruchte betaald voetbalclub die van 1972 tot 1982 nationaal en internationaal (kwartfinale UEFA-cup) meer dan verdienstelijk presteerde. Ik herinner mij een kwisvraag over Abe van den Ban, qua uiterlijk de Salvador Dalí onder de voetballers. Uiteraard ook door Frank Heinen geportretteerd in Studio Voetbal. Meer een cultheld van HFC Haarlem dan van de FCA, maar ach.
Lekker warm, zo’n snor. In de snerpende wind die vandaag over Drieburg waait, af en toe getooid met een handvol sneeuwvlokjes, zou je het liefst als één grote snor op het veld staan. Of met de Valderrama/Coloccini/David Luiz/Wout Faes-haardos van onze gelegenheidsverdediger Juno.
Veld 2 zelf ligt er redelijk bij, ook om half vier. De wind speelt natuurlijk een rol, net als de kou. Ons tiquitaca lijdt eronder, terwijl… nou ja onzin. De FC Amsterdam doet leuk mee, maar we zijn lange tijd sterker. Een indirecte vrije trap van Alex belandt rechtstreeks op de deklat. De bezoekers scoren als eerste. Twee keer.
We rechten de rug. Jurre scoort knap uit een rebound onder een lastig hoek, zeker met die wind. Had ik al gezegd dat het hard woei? En waaide. Koud was het ook. Jeugd tot 10 jaar was afgelast vanwege een omgekeerd evenredige gevoelstemperatuur. Waar trouwens een formule voor is, het is geen vrucht van de natte vingers van Willemijn Hoebert. Of Marjon de Hond. Of Dionne Stax. Sorry, ik waai weg. Het hoogtepunt van ons team diende zich aan!
Diep in de eerste helft waait een goedbedoelde pass op Frans vlot richting de linker hoekvlag. Het is de hoek waarop je vanuit de kantine je tot voor kort als enige goed zicht had, mits je in de Sneuvelhoek je neus tegen het glas drukte. En dan stond je nooit alleen. Frans is wel de enige met de snelheid om die bal nog binnen de lijnen te houden. Hij gaat ervoor… en het lukt! Vaak is het dan een tegenstander die er met de bal vandoor gaat, die daar in een bevroren moment verbouwereerd op de lijn ligt te wachten op wat volgt. Deze keer niet. Frans is ook nog snel en energiek genoeg om de bal weer mee te nemen. Iedereen verwacht een voorzet.
Frans tikt de bal een stukje voor zich uit. Tegenstanders zijn inmiddels genaderd. De wind waait van ons doel naar hun doel. Frans kijkt eens naar dat doel. Voorzet me hol, moet hij denken. Het is een krul, de perfecte krul. De bal draait naar de verre bovenhoek. De keeper beseft dat hij er niet bij kan. De bal daalt. Zoef, 2-2. Een doelpunt dat beklijft. Volgens velen is het na rust tam van onze kant. Toch had ik het gevoel dat de 3-2 voor ons erin zat. Hij viel na ongelukkig uitverdedigen (rugnummers wil ik horen!) in ons doel, hetzelfde doel onder de Sneuvelhoek waar Frans zijn wereldgoal in had gemaakt. Een knappe rebound is het, dat wel. De beste voetballer van FCA (en dus van Amsterdam?) knalt hem binnenkant paal tegen de touwen en juicht ingetogen. Beschaafde jongens allemaal, het mag gezegd. Misschien ook wel iets fitter dan wij, allicht omdat ze tien jaar jonger zijn. We vechten dapper, tegen de elementen en de bal. We krijgen nog mogelijkheden maar spelen die niet uit tot kansen. Een nederlaag met gemengde gevoelens: we hadden kunnen winnen, verdienden gelijk te spelen, maar hebben eigenlijk terecht verloren.
Binnen is het warm en licht, ook als de duisternis valt. Die nieuwe kantine pakken ze ons niet meer af, net als onze wederom puike derde helft.
Pepijn


24 februari 2018
TOB 3 – WARTBURGIA 5: 2-4 (1-2)

Vuur en ijs. Kou vecht met zon. Zo’n dag waarop binnen blijven lonkt. Een wandeling van een uurtje met de kleintjes dik ingepakt en dan weer aan de koffie. Wind mee een stuk fietsen kan ook. Naar het noordwesten dus. Terug de helft met de pont. Alleen vandaag even voetballen tussendoor. Brr.

Het advocatenteam waar ik vier jaar geleden bij aanschoof, mag naar de nieuwe locatie van TOB. Het Twiske is niet ver, er picknicken wel. Eén van oprichters van deze ploeg, zo is mij verteld, is Alf. De Bung. Tot dit moment te bewonderen op de Wartsite, getekend door Willem V, tevens scheidsrechter die wedstrijd. Vandaag blijkt hij geïnspireerd. Overigens zijn ook Schakel, Ramses en Rens zijn van de partij, zoals vrijwel elke week.
Eerst leggen we TOB onze wil op. Ze kunnen niet tegen ons op. We krijgen kans op kans. De derde benutten we. Rens is weg over rechts en kan met zijn voorzet kiezen. Hij bewaart het overzicht en legt de bal keurig achter de verdedigers terug op Alain, die het leer onhoudbaar in de hoek jaagt, 0-1. Omdat we nu eenmaal geen profs zijn, valt er ook wel eens balletje gevaarlijk in onze zestien. Maar grote kansen komen er niet en gelegenheidskeep Jeof is alert.
Wij kunnen op zoek naar de volgende treffer. Die komt er. Jesse legt af op Pepijn, die vindt Jurre. Jurre zet goed door en schuift binnen, 0-2. Na een hoekschop van TOB kan één van hen vrij inkoppen. En dat doet hij, 1-2. Toch met een matig gevoel de kleedkamer in.
De aanvoerders hebben gezegd dat Alf er na een kwartier in de tweede helft inkomt en hij op links zal gaan spelen. Hij beslist zelf anders. Dat mag hij, als medeoprichter. Met zijn gave linker. Er is door TOB gelijkgemaakt na matig ingrijpen van de linkshalf van dat moment (een rechtsbenige speler die het meer van zijn woorden moet hebben dan zijn traptechniek) en er is na een prima counter die bij keeper Jeof begon (ook over links, het mag gezegd), door Alex 2-3 gemaakt uit een splijtende pass van Frans. Maar het is allemaal voorspel.
Alf draagt vandaag rode sokken. Het is een beleefde waarschuwing voor de tegenstanders, die zij in de gure wind slaan. De 70e minuut loopt. Alf staat 3 minuten binnen de lijnen. Hij krijgt de bal net buiten de zestien, rechts van het midden. Met de rug naar het doel neemt hij aan met links. Gelijk zijn generatiegenoot Robben draait hij meteen door naar het midden om de bal klaar te leggen. Hij heeft dan allang gezien dat de keeper anderhalve meter voor de doellijn staat.
Dan de krul, binnenkant voet met een vleug wreef voor de nodige vaart. De bal stijgt rustig, klaar om op tijd te dalen. De lat komt dichterbij. De doelman strekt een arm. De bal wacht nog even met dalen. Als de hand van de goalie niet meer hoger kan, neemt de bal een duikvlucht. Suizend langs de lat slaat hij schroeiend langs het net omlaag. Kijk zelf maar. 2-4, wedstrijd beslist.

Alf komt erin voor Rens

Tot de volgende keer!
Pepijn



27 januari 2018
VVA SPARTAAN 5 – WARTBURGIA 5: 2-0 (1-0)

Fris uit de winterstop met 12 afmeldingen, recht zo die gaat. We mogen weer naar VVA. Resultaten uit het verleden bla-di-fucking-bla, obla-die-bra-bra, maar de heroïek van april 2017 ligt nog vers in het geheugen. We begonnen de dag toen met 6 aanmeldingen, zoekend naar manieren om de schade te beperken. We verlieten Nieuw-West met drie punten.
Er zijn genoeg overeenkomsten. Ook vandaag heeft meer dan helft van onze selectie iets beters te doen en arriveert Joppe kort voor rust. We hebben dezelfde scheidsrechter als toen, een kale Marokkaan die na rust een pruik opzet omdat het zo koud is hahahahou me vast want ik lig dubbel en we spelen op hetzelfde veld. Ook nu komen we 1-0 achter. Ook nu is het sleuren en slepen onder niet-toeziende ogen van gesloten rolluiken. Ook nu doen we aardig mee en zijn we dichtbij een treffer. Martijn, Rens en Jurre verneuken het weer ikbedoel zijn onfortuinlijk in de afwerking. Sorry, ik heb m’n geitepruik op.
Eerst koffie weet je wel. Hennie voor de wedstrijd, de rest in de rust. Vermomd als thee. En als er geen bier meer is… Alle wissels worden ingezet. Daar is het grote verschil met vorig jaar. Toen zes omzettingen met één wissel, nu drie omzettingen met …. ook één wissel. Dat dan weer wel, dat dan weer wel, daar moeten we toch eerlijk over wezen. Jahahaa, carnaval komt er weer aan, zie de scheids. Slap van het lachen staan we er iets minder scherp op in het tweede bedrijf. Toch krijgen we een overwicht.
Overgewicht hoort ook een beetje bij carnaval. Zelf heb ik er weinig last van, maar als we allemaal alleen maar aan onszelf dachten, hè, nou dan stonden we hier morgen nog. Dus. Dreiging ontstaat. Niet ‘bedreiging’ zoals Pablo Casado die namens de Spaanse regering de kinderen van de Catalaanse premier bedreigt, maar dreiging. De gelijkmaker hangt in de lucht. Martijn stoempt en stoot, Alf is balvast, Jurre sleurt en peurt, Ramses en de rest werken keihard.
Hennie vliegt langs de lijn. Zo ook tien minuten voor tijd. Hij bereikt Alf, die keurig teruglegt op Pepijn. De rechterhoek van het doel ligt open, maar hij schiet de bal er een meter naast. Dat had ‘m moeten zijn. Volgend jaar beter. Twee minuten later zwabbert een schot van 16 meter via Wielen ons doel in. 2-0 en koeken bakken. Vorig jaar in de stralende zon met 3 punten, nu niet. Maar met dezelfde passie en werklust. Komt allemaal goed.

Houdoe, Pepijn


16 december 2017:
HEREN 5 - OVERAMSTEL 5: 2-1 (1-0)

Enkele prachtige sneeuwdagen –zij die voor hun werk moeten reizen, ik groet u- leverden vandaag een verrassend bericht op van ons aller Nils: alleen het natuurgrasveld 2 is goedgekeurd. De wereld op z’n kop. In de rest van Noord-Holland was alle sneeuw weggespoeld, maar op ons nieuwste kunstgras lag nog een strakke laag. Het kost een paar obligaties zo’n weerbestendig hoofdveld, maar dan heb je ook wat.
Gelukkig had Dewa vanaf dinsdag op veld 2 goed geprikt en gul met zand en zijn onovertroffen clubliefde gestrooid, zodat ons laatste stukje eetbaar gras vandaag prima bespeelbaar was.
Extra voordeel was dat er hierdoor ruim voldoende kleedkamers beschikbaar waren. Voor het eerst in 2,5 jaar thuiswedstrijden hoefden we onze spullen na het omkleden dan ook niet in onze daarvoor veel te kleine voetbaltassen te proppen en in een ander hok te plempen. Des te beter omdat we vandaag met maar liefst 17 man opdraafden. Zo worden uit alle krochten der kennissenkringen (afgelasting van trainingsmaatjes H10 kwam te laat) invallers getrokken, zo kan 6 man de warme jas nog even aanhouden. Er was ook een lange derde helft gepland, dat hielp. En de winterstop lonkte.
Tegenstander Overamstel inspireerde ook. Als een geelblauwe muur gingen ze heel professioneel synchroon warmlopen. RKC Wolluk was er niets bij. Bovendien staan onze studentikoze buren van over de Middenweg bekend om hun verrassend gemene tackles. Die komen –met alle respect maar niet heus- meestal van over het IJ.
Onder de aanwezigen waren vandaag twee verloren gewaande zonen: Maus en Robbie. Maus speelde zijn eerste wedstrijd in een jaar (ook tegen Overamstel thuis!) en betaalt derhalve ongeveer één obligatie per wedstrijd, maar dan één die hij niet terugkrijgt. Hij mocht op doel, net als toen (7-2 winst). Robbie, beter bekend onder zijn achternaam Van der Gauw, had zelfs twee jaar geen wedstrijd gespeeld. Hij mocht in de tweede helft aan de bak als spits. Allebei zouden ze een hoofdrol vertolken.
De wedstrijd zelf dan. We zijn sterker. Veel sterker zelfs. De inderdaad weer harde (maar wel sportieve) geelblauwen komen er nauwelijks aan te pas. Maus krijgt weinig te doen en doet dat goed. We creëren vier grote kansen. Steeds scheelt het weinig. We scoren uit een hoekschop. Jesse snijdt de bal hard en hoog naar de tweede paal. Stéphane knikt overtuigend binnen in de korte hoek, 1-0. Recht zo die gaat. Hagelbuitje eroverheen en we vreten het hele zaakje meteen op.
Na rust met zes nieuwe gezichten erop en erover. Het loopt wat minder makkelijk. Dat ligt niet aan het veld. Waaraan wel, Joost mag het weten. Hij fluit dan ook uitstekend. Hij grijpt in waar nodig en laat doorspelen waar mogelijk. Zonder een kans te creëren komt Overamstel gelijk. Een vrije trap van net buiten de zestien wordt fraai tegen de deklat gekruld. Maus springt ernaar en voelt de bal via zijn rug in het doel belanden. Als er één valt, dan breekt een vloek.
Niks aan de hand, we zijn nog steeds beter. Een kwartier voor tijd bereikt Rammer van achteruit het hoofd van Stéphane, onze kopspecialist van de dag, in het strafschopgebied. Die hoort achter zich.
Van der Gauw twee jaar opgebouwde gretigheid uit z’n longen schreeuwen en kopt door. Van der Gauw maakt op het juiste moment een sliding en laat de bal met een boogje in de rechterhoek ploffen, 2-1. Vreugde-uitbarstingen in en om het veld. Onze laatste zege dateert van 14 oktober, twee maanden geleden. Dit moeten we vasthouden, dit gaan we vasthouden.
Ook Maus is druk bezig met vasthouden. Hij krijgt menig rollertje en boogballetje te verwerken en steeds maakt hij van het vasthouden een onderhoudend ritueel. Altijd met klemmen als eindresultaat. Behalve bij die ene hoekschop. Gelukkig ziet de heer Vendrik de duw van de geelblauwe aanvaller. Enkele minuten later fluit hij af. Met de blubber tussen onze tanden stappen we glorieus het veld af. ¡Tres puntos!

Pepijn


25 november 2017
FC Amsterdamse Bos 4 – Heren 5: 2-2 (2-1)
Sfeervol clubhuis, beroerde douches. Kortom, een gelijkspel. Leuke kantine altijd weer, een soort cafeetje in het bos. Met een tennisbaan ernaast, dat wel. En twee redelijke grasvelden. Ik had er in vier pogingen nooit gewonnen en ook nu zit het er niet in. Toch heel fijn om na acht weken weer het strijdperk te kunnen betreden.
We beginnen heel aardig. Gedoseerde aanvallen over beide flanken en mogelijkheden. Dan grote kansen. Daarvan missen er teveel. Niks aan de hand als je het achter dicht houdt. Twee prachtige saves van Koen ten spijt, slagen we daar niet in. Voorin winnen we de meeste duels, achterin steeds minder. Voordat de VV Amrobank toeslaat, heeft Martijn een prima aanval over links afgerond. Hennie stoomt op, steekt de bal op Pepijn de zestien in, die teruglegt op Jesse, die wil uithalen maar de bal keurig op het hoofd van Martijn legt, die beheerst omlaag kopt, 0-1.
Daarna worden we slordiger, al krijgen we zoals gezegd nog enkele fikse kansen. Dat zal te maken hebben met het feit dat Alex na een lange vliegreis (Guatemala) last heeft van zombieverschijnselen (opzoeken).
Koen pareert twee keer een schot van iemand die alleen op hem af mag. Twee keer moet hij vissen, omdat we net niet scherp genoeg zijn, met als gevolg balverlies voorin en vrije tegenstanders achterin. Toch voelen we dat we sterker zijn. Vorig jaar speelden we hier de “slechtste wedstrijd van ons team in 20 jaar”, zij het op het andere veld. Zo erg is het nu niet, al dreigt aanvoerder-grensrechter Jeoff in de tweede helft uit frustratie zijn vlag in de sloot te smijten.
We mogen dit niet verliezen en doen dat ook niet. Uw dienaar hangt net even boven de sloot om een bal te redden, maar hoort uit betrouwbare bron (bijna-vlagwerper) dat Jesse na goed doorzetten (uiteraard) van binnen de zestien (kan-ie tegenwoordig ook) de 2-2 tegen de touwen schuift. Daar blijft het bij. Toch weer een punt, waar we vorige week onverdiend met 1-2 thuis tegen de koploper met lege handen bleven, na een onterecht (aldus betrouwbare bronnen) afgekeurd doelpunt.
Had ik al gezegd dat ze een leuk clubhuis hebben? Nou dan. Tante Sjaan brengt de patat gewoon naar ons tafeltje met horizontale vitrage (op tafel, niet om Tante) en doet er behalve mayonaise voor de leuk ook nog een bakje bruine saus en één met rode saus bij, waar slechts patat met mayo besteld was. Hennie krijgt bij zijn flesje 0,0%-bier van Warsteiner (klasse verloochent zich niet) een echt merkglas, al past niet de hele inhoud erin, want in het glas kan maar 0,2 liter. Het is daarna nog wel uitkijken voor Sjaan, want zonder ingrijpen had ze bakjes meegenomen waar nog zeker 6 patatjes inzaten. Toch gezellig hier, je maakt wat mee.
Pepijn


23 september 2017
ZSGOWMS 3-Heren 5: 2-7 (1-4)
We mogen weer. Op een prachtig veld diep in Nieuw-West tegen een club met een heel lange afkorting als naam. Nieuw seizoen, nieuw nummer (na jaren Heren 4 nu Heren 5), nieuwe kansen, nieuwe delen van Amsterdam en omstreken. Het is nog wel zomers. Veel te mooi weer om te voetballen. Je kunt beter met je kleine kindjes op het gras spelen. Dat gebeurt vandaag ook, want Rens, Jurre en Alf hebben hun kroost meegenomen. Tijd voor een oppaspoule zodat we ze allemaal langs de lijn kunnen hebben? We zitten inmiddels op een koter of 21.
We hebben ook weer twee nieuwe aanvoerders, Jeoff en Marcel. Eigenlijk is alleen Marcel nieuw, want Jeoff kreeg contractverlenging. Ze hebben meteen twee verrassingen in petto. Hennie doet alsof hij gaat invallen, maar komt alleen voor het douchen en Alain staat rechtsback. Daar heeft de tegenstander niet van terug. Al snel zijn we sterker. Ze komen nauwelijks van eigen helft af. Zonder groots te spelen creëren we flinke kansen door druk te zetten. Alex profiteert als eerste. In een woud van verdedigers omspeelt hij de keeper en schuift de bal bekeken in de hoek, 0-1. Even later vindt Stéphane met een splijtende pass opnieuw Alex, die gedecideerd raakschiet, 0-2.
Een onachtzaamheid leidt tot de 1-2. Van een afstandje oogt het als een rustige zomerwedstrijd, maar dat heeft met het droge gras en de warmte te maken. Het één sluit het ander niet uit, maar toch. Van datzelfde afstandje roept aanvoerder Jeoff naar Alain –vanuit rechtsachter toch eens de grote ruimte op het middenveld ingedoken- dat hij moet uithalen. Dat doet hij. De doelman stopt de bal half en Jurre benut de rebound, 1-3. Vlak voor rust vindt Alex na een hoekschop opnieuw een gaatje in het vijandelijke doel, 1-4. Keurig beslist vóór de thee.
Welke thee? Ik heb geen thee gezien. Of wel? Vergeten. Een slok water kun je krijgen. Na rust doen we duchtig door. Zonder grootsheid maar met veel discipline. De verleiding om voor eigen succes te gaan en de zogenaamde organisatie te vergeten, wordt met glans weerstaan.
Stéphane kucht uit de losse heup de bal naar Jurre, die lekker uithaalt, 1-5. Alex stoomt halverwege de tweede helft nog maar eens de zestien in en legt de bal terug op Jurre, die met zijn chocoladebeen een loepzuivere lob produceert, 1-6. Uit een hoekschop valt per ongeluk de 2-6 binnen, goed geplaatst en slecht zichtbaar voor keeper Wielen in de drukte.
We peppen elkaar op. Loomheid mag geen vat krijgen. Hoe terrasgeil het weer ook zij. En de stand. Jurre krijgt op rechts de bal in het zestienmetergebied. Hij geeft ‘m een keer af. Stéphane krult hem (de bal) simpel in de korte hoek, 2-7. Tussen het neuzen en bedrijven door schoppen we er ook wel eens naast, maar meteen dubbele cijfers in zo’n openingswedstrijd is ook overdreven.
Jeoff (de verlengde aanvoerder, weet u nog) maakt zijn rentree binnen de lijnen. Hij eist meteen een vrije trap op, die aardig richting vijandelijk doel gaat. De tegenstander draagt de nederlaag met stijl, ze uiten geen frustratie. Ook niet om de scheidsrechter, een Italiaan met een hoop praatjes maar weinig gevoel voor het spel. Voordeelregel nooit van gehoord. Als we hem mogen geloven, loopt Willem ontzettend te schoppen. Zijn ‘slachtoffers’ kunnen erom lachen. Hij doet maar hetzelfde. Mooie middag.
Pepijn


JOS 9 - Heren 4: 0-3 (0-1) (13 mei 2017)
Op ons woensdagse trainingsveld spelen we vandaag de laatste wedstrijd van het seizoen. Onder voorbehoud. De lente is gekomen, spring eens in de lucht. Het bijna-kampioenschap lonkt. We beginnen scherp. Keeper Koen trapt uit naar Joppe. Die vindt de opstormende Marcel. Marcel stuurt Pepijn diep. Die houdt de bal nog net binnen en trekt hem voor. Yannick veegt de bal door naar rechts waar Ramses komt aangespeerd. Even kijken en boem! 0-1. Dit hoge tempo houden we een uur vol, dan wordt het puffen in die waterdamp. Kopje thee op het veld en verhalen uitwisselen met de tegenstander over dit seizoen. Dat je soms op de dag van de wedstrijd ineens tekort mensen dreigt te hebben en het dan toch nog goedkomt. We zakken in het laatste half uur iets in. JOS 9 is in geen velden of wegen te zien. Over links stuurt Rens de bal langs de lijn naar Hendrik. Die vindt naast zich Frans. Frans sleept het leer langs een tegenstander en zet voor op Alf. De Bung kopt tegen de paal, maar Rens is doorgelopen om af te drukken: 0-2. Daarna is het een kwestie van uitspelen. Ramses blijft echter gaan over de rechterflank. Uit een splijtende pass van Yannick schiet hij tegen de paal. Vlak voor tijd is het wel raak. Marcel speelt in en na een combinatie tussen Rens en Joppe is Ramses alweer aanspeelbaar. Deze keer plaatst hij de bal met gevoel over de doelman heen, onderkant lat en erin: 0-3. Het zou een waardige afsluiting zijn geweest van een puik seizoen. Al zeggen we het zelf.
Pepijn


De Meer 9-Heren 4: 2-0 (0-0) (29 april 2017)
Goede opkomst, prima scheidsrechter, lekker weer. De speaker is weer in de kleedkamer. Een stimulerend lied over de herfst. We zijn klaar om de koploper te grazen te nemen. Die hebben 4 van hun laatste 5 wedstrijden verloren. Daardoor is het nu zelfs voor ons nog mogelijk om ze bij te halen. Daarvoor moet wel gewonnen worden vandaag. De tactiek luidt: eerste helft tegenhouden en counteren met onze twee snelle spitsen en de tweede helft met vers bloed toeslaan.
Dat gaat lang goed. Het is een pittige wedstrijd, met weinig open kansen. Mogelijkheden zijn er wel, iets Meer voor = dan voor ons. Huh? Koen redt. Marcel legt de sterke spits aan banden. Mooie duels. Van onze bank klinken fanatieke aanmoedigen. “Door, Tijnie! Lekker, Alain! Mooi, Rammer! Fransieee! Klasse, Hennie! Goed bezig, Mars!”
In de tweede helft krijgen we het allengs moeilijker. Tien minuten voor tijd slaat de spits van De Meer toch toe. Alain trekt aan de noodrem, maar raakt Marcel. Unlucky.
We schuiven een verdediger en een middenvelder een linie door. Alles of niets nu. We komen uit hoekschoppen een paar keer dichtbij. Ondertussen houdt Koen ons in leven met een enkele glansparades. Kort voor tijd kopt dezelfde spits van De Meer steenhard de 2-0 binnen.
We geven niet op. Zo zijn onze manieren manieren, zooooooo zijn onze manieeeeeeeeeeeeren! Na een flitsende sprint van Martijn rost Jesse wel de bal in het vijandelijke doel, maar de voorzet kwam van achter de achterlijn. Dat werd op zich ruimschoots gecompenseerd door de schoonheid van de voorzet en de afronding, maar goed. Jammer hoor, want als die telt, krijg je toch een heel andere wedstrijd...
We verliezen met 2-0 van de koploper. Na een reeks van vier overwinningen is dat alles behalve zorgelijk. Nog twee (of drie of vier dat ligt aan Dick/Ruud/Henk/Roger, Hans et al) wedstrijden en we kunnen weer een bijna-kampioenschap bijschrijven. Rondtocht door de kroegen. Komt dat zien!
Pepijn
Heren 4 - AFC 13: 4-1 (2-0) (22 april 2017)
Zo maak je er ruim 100 in zes seizoenen Wartburgia en zo sta je in het twaalfde eind april nog op nul. Deze jaargang is dat een combinatie van mezelf minder in spits zetten, want anderen scoren makkelijker en mezelf er überhaupt minder inzetten, want ik ben mede-aanvoerder. Tot zover mijn ego’tje. Vleesch, wil je mij nu tekenen op de homepage?
“We vliegen er vol op tegen die kakkers.” Zo begon het verslag van de uitwedstrijd bij AFC. Dat doen we vandaag ook. De rust- en de eindstand van die wedstrijd zijn hetzelfde, maar nu zijn wij de thuisploeg. Daar houden de overeenkomsten op.
et is fris lenteweer, scheidsrechter Joost heeft zich in het paars gehuld omdat wij in het geel opdraven (enige zak met genoeg reserveshirts, aangetroffen in een container vol troep waar Dewa me naar toe stuurde). Na afloop kunnen ze zo met de vuilnisman mee. Of –vrouw natuurlijk.
Alf “De Bung” haalt bij het erin vliegen zijn knie open. En dat op echt gras. Even doorbijten en dan plaatsmaken voor Hennie. Hennie vliegt er ook in, soms ook erover. Zo kennen we hem. Kansjes worden kansen als hij op links doorbreekt. Twee strepen van voorzetten bereiken Frans, die twee keer feilloos afdrukt. Stéphane gooit er nog een lange stift als van Luc Nilis uit, bijna 3-0.
Mensen wisselen is altijd kut om te doen. Sorry, wissels. Volgend seizoen mogen anderen het weer regelen. Verder is het een eer om aanvoerder van jullie te zijn. De vierde zege op rij komt niet meer in gevaar. Ook Wielen, Rammer, Rens, Joppe, Marcel, Alain, Willem, Martijn, Jesse en Alex spelen sterk. De laatste biedt Pep een kans aan, maar de doelman redt.
Als het 2-1 wordt, raken we niet van slag. Integendeel, we zetten er een tandje bovenonder. Jesse krult een vrije trap in de bovenhoek. Nu hij er toch is. Een lange pass van Stéphane wordt door de AFC-keeper half onderschept, waarna Jesse hem tot een fout dwingt en Frans de bal in het lege doel kan tikken. Fransie mag de bal mee naar huis.
Weer drie punten, we kunnen zelfs nog kampioen worden. Bijna-kampioen zeker. We gaan ervoor.
Pepijn

VVA Spartaan 5-Heren 4: 2-3 (1-0) (8 april 2017)

Boete en beloning

Russische schrijvers die veel betekend hebben, zijn er genoeg. Je kunt er de weg naar Rome mee plaveien en die gerust via de Wartburg laten lopen. Neem Fjodor Michajlovitsj Dostojevski. Van zijn “Gebroeders Karamazov” liggen thuis op twee nachtkastjes al twee jaar even zoveel exemplaren met een bladwijzer op pagina 37 (van de 563). Prachtig, maar niet door te komen.
Dostojevski schreef ook “Schuld en boete”, tevens uitgebracht onder de titel “Misdaad en straf”. Minder bekend is een moderne, vrije vertaling van één van de eerste supporters van het in 1925 opgerichte FK Zenit Sint-Petersburg: “Boete en beloning”. Daarin ontrolt zich het volgende heldenverhaal.
Op een zaterdagmorgen heeft een voetbalploeg zeven man tot zijn beschikking. Volgens de regels is dat genoeg om enkele uren later aan de aftrap van hun competitiewedstrijd te staan. Griep/katers, verhuizingen, spoedvakanties en hardnekkige blessures hebben tweederde van de selectie geveld. Met zeven man beginnen lijkt ze absurd. Dan verliezen ze met 20-0. Of meer. Het alternatief is een boete. Amechtig zoeken de aanvoerders naar invallers.
Een uur voor de aanvangstijd gonzen er ineens geruchten door de stad. Er zouden spelers zijn die alsnog kunnen voetballen. Eén, twee, drie of vanaf de tweede helft zelfs vier. Voorzichtig verschuift het perspectief van een boete voorkomen naar het beperken van de nederlaag.
Vanuit de hele stad en de omringende regio gaan spelers op pad naar het terrein van de tegenstander. Niemand weet dan nog precies hoeveel. De eersten die er zijn, maken plezier. Ze denken: we zien het wel. Ze zeggen: het komt goed.
Tien man aan de aftrap. Het eerste wonder is daarmee een feit. Mogelijk gemaakt door onvermoede krachten, heldhaftig doorzettingsvermogen en vastberaden opofferingen van eigenbelang. In een ter plekke bedachte opstelling doen ze wat we tegenwoordig noemen “de bus parkeren”. Het is een bus die ook af en toe een ommetje maakt. De zon zindert, de ramen gaan open. Figuurlijk dan. Want de ramen en luiken in het flatgebouw langs het veld gaan één voor één dicht. Buurtbewoners zien de bui voor hun club al hangen.
Halverwege is het 1-0. Het doelpunt van de thuisploeg is vermoedelijk buitenspel, maar dat is met een eigen speler als grensrechter moeilijk na te gaan. Aardig dat hij er wil staan. Ook onze helden creëren kansjes. Ondertussen houdt de doelman de schade met enkele knappe reddingen beperkt. Tactisch staat het goed. En belangrijker: er wordt gestreden voor elke meter.
De tweede helft beginnen ze met elf man. De elfde is er vlak voor rust bijgekomen. In de kleedkamer is vertrouwen uitgesproken. De opstelling is op zes plaatsen gewijzigd en dat zonder wissels. Perestrojka op de vierkante meter. Survivor stuitert tussen de tegels. Siberische tijgers met bloed in hun ogen.
Een kans op de gelijkmaker uit een combinatie van Yesi en Yuri in de spits gaat verloren. Bij de zijlijn van het andere strafschopgebied stort iemand van de maan af na een licht duwtje. Penalty, zegt de scheidsrechter. De indirecte vrije trap bestond nog niet.
Vodka Van der Yashin kijkt hem tegen de paal. Even later trapt hij uit naar Yesi. Die schermt de bal af, kapt en draait en krult hem net als twee weken eerder prachtig in de rechterhoek: 1-1. De wedstrijd is gekanteld.
Onze helden zetten door. Een lange pass van Villemir bereikt opnieuw Yesi. Die sprint door, schudt een bewaker af en schiet raak: 1-2. Tien minuten later stuurt Villemir ook Yuri diep. Ook hij wordt stevig belaagd. Ook hij houdt stand. Ook hij scoort: 1-3!
De zon zet aan, de temperatuur stijgt, de heroïek brandt over het veld. Dit gaan ze niet meer uit handen geven. Zelfs een knappe tegentreffer uit een moeilijke hoek, vlak voor tijd, kan daar niets aan veranderen. Boete is beloning geworden. Een wonderbaarlijk heldenepos zonder weerga dat de aanvoerder het hoogtepunt in zijn twaalf jaar bij de club noemt.
Pepijn


Heren 4-SV Ouderkerk 4: 1-0 (1-0) (1 april 2017)

De lente is losgebarsten en Jesse brengt de zomer alvast de kleedkamer binnen. Kleine luidspreker, groot geluid. Sfeer in de keet. Met onder andere:
* Jae-Sang Goedel:
VAN DE WIELEN STYLE
* Stéphane Alias :
PASS (GASS)
* Jeoff Ekkel:
LIEVER FLUITEN IN EEN TE DIKKE JAS (DAN WEER EEN WEDSTRIJD GEMIST)
* Wart 4 Bijna-Kampioenen:
HYMNE VAN HET BIJNA-KAMPIOENENBAL
Ze knijpen hem ongetwijfeld al, de jongens uit het schilderachtige dorpje een mooie fietsrit stroomafwaarts aan de Amstel, in het hok hiernaast. Op het hoofdveld van onze Wartburg, waar het hoofdvertrek nu daadwerkelijk omvang en gestalte begint te krijgen. We spelen aardig, creëren soms een kans. Waarom ook niet? We zijn er toch. Na een thuisnederlaag tegen de nummer laatst en een uitzege bij de nummer 2 is het tijd voor een reguliere zege op een lager geplaatste tegenstander. De bal hobbelt over het zwarte veld. Er zit gras tussen. Gelegenheden en mogelijkheden ontstaan rond de praatgrage doelman bij van de bezoekers. Joost, de eerste helft de man in het geel, trekt er ook een bijkleurende kaart bij als misverstanden overgaan in onfortuinlijke botsingen en bijbehorende klachten. Stug doordoen. De gemoederen bedaren, er wordt ook gelachen. Nooit nie Castricum weer nie, suikerbossie! Splijtende gass ikbedoel pass (en daar waar ik “pass” zei, moet “gass”, stop de tijd!) van Stéphane op Jurre. Jurre rost de bal door de handen van genoemde sluitpost heen tegen het net: 1-0. Op naar meer. Bij ons doel komen ze ook twee keer opzetten. Van de Wielen-stijl opgelost met katachtige reflexen. Sleept ons er weer doorheen.
In de rust weer een mopje opbeurende deuntjes. Schudden met die noppen. Thee in de buitenlucht, het kan allemaal bij Wartburgia in de lente. Onze arbiter zoekt het in de tweede helft ouderop, bij onze wijze voorzaten op het kunstgras. Eric “Mister MVV” Meijer is helaas geblesseerd geraakt, waardoor de eveneens niet topfitte aanvoerder Jeoff de tweede helft de fluit hanteert. Dat gaat uitstekend, Ouderkerk is een prettige tegenstander. Dat mag %$#&%$ ook wel eens gezegd!
Net als vorige week staat het achterin bij Wart 4 als een huis, ook de tweede helft. Nu komt er niemand meer doorheen. Net als de verrassende Copa del Rey-finalist Deportivo Alavés ontbreekt het ons alleen aan afmakend vermogen. Kansen genoeg, mogelijkheden te over.
Even onverwacht als de keuze van Boer Herman blijft het 1-0. Wat kennet sjgele, de punten zijn binnen, samma segge.

Groeten van uw Pact Advocaten Man van de Wedstrijd (verkozen vanwege “snel schakelen”)


Heren 4-RAP 11: 4-5 (4-3) (18 maart 2017)

Andermans succes is belangrijk om te vergunnen. Soms is de winst van de ander goed omdat het eigen verlies er kleur van krijgt. Bovendien kan het behouden deugden binnen de vertrouwde gelederen van nieuwe glans voorzien. Koester wat je hebt, bewonder wat je ziet. Geniet van de aanschouwde blijdschap. Wart 4 speelt thuis tegen de nummer laatst RAP 11. Uit werd het 4-4. Nu ligt er een zacht modderig veld 2 klaar waaruit de Veteranen van Leen zojuist een klinkende zege hebben getrokken. Ook bij ons ontrolt zich alras een spektakel. Strijd in de prut, raggen in de bagger. 2-0 via een fortuinlijke maar terechte pingel en een dito scrimmage. 2-2 via een al even fortuinlijke maar terechte pingel en een steekpass die de blubber trotseerde. 2-3, 3-3, 4-3, allemaal vóór de graag gedronken thee.
Vermoeide en geblesseerde A’s. Roep om snel beslissen. Gezien de ranglijst is 5-3 inderdaad logischer. Inzet en durf genoeg. Techniek en vechtlust. Hoog tempo. Het regent mogelijkheden. Zompigheid onder de voeten, zweetparels erboven. Kijk ze erin geloven. 4-4. 4-5. Nog tien minuten. Het zal nog wel gelijk worden. Helaas voor ons niet. Nee, mooi voor hen. Eerste uitzege. Proost.

Pepijn