WARTBURGIA 35+3
uw schrijver JAN VAN MERSBERGEN

24 nov
AGB
Een week voor de uitgestelde derby tegen ons eigen vlaggenschip veteranen 35+1 trad derderangs team Veteranen 35+3 aan tegen AGB, wat staat voor Amsterdam Gencler Birligi, en dat betekent: Amsterdamse Eenheid van Jonge Mensen. AGB heeft inmiddels drie veteranenteams. Net als bij Wartburgia slaat de vergijzing in Ookmeer ook genadeloos toe. Het eerste wat de aanvoerder van AGB zei: ‘Wat een mooie kantine, en zo snel al af!’ Mag ook wel eens vermeld. Onze keeper Niels Pach was al op donderdag ziek. Nu is Kortjakje meestal pas op zondag weer beter, dus regelden we direct een andere ballenvanger. Dat viel niet mee. Zes opties werden geprobeerd, uiteindelijk werd de parel van het Ananasplein gevraagd de handschoenen mee te nemen - die had hij bij de Chinees achter het aquarium gehangen, dan kan hij ze daar oppikken voor hij een lift krijgt. Handig. Net als bij schrijven is de oplossing altijd dichterbij dan je denkt: in eigen gelederen dus. Bovendien is René onze enige keeper met de nul garantie, zeker in zijn tennisbaljack. Harry is wekelijks in de sportschool, gipsplaten sjouwen. Daarom ontpopt hij zich tot coach met donderspeech. Niemand mocht van afstand schieten, behalve Chiel. De ballenvangers waren opgehoogd. De wedstrijd op het kunstgras van veld 3 onder bezielende leiding van Joost verliep rustig. Het werd 10-0 dus Dewa moest ons die tien pinchers die we in de kleedkamer voor iedere goal drinken met trechters naar binnen gieten. Dank daarvoor. Vanuit de kantine zagen we Heren 1 met vier nul winnen. Bij een stand van 2-0 nam oud-trainer van h2 Niek de bal aan op vijfentwintig meter van het doel en riep ik door de kantine: ‘Hij gaat toch niet schieten!’ waarna hij de bal hoog tegen het net jaste. Ook een schrijver zit er soms naast.


17 nov
Een dag voordat de stoomboot over de Weespertrekvaart voer gaf veteranen 35+3 al cadeautjes aan Amstelveen Heemraad. InvalPiet had moeite met de buitenspelval en leverde een dieptepass in: 1-2 achter met rust. Na een ouderwetse donderspeech maakten we er in de tweede helft soepel 3-2 van. Mijn neef van de Wageningse tak is bijna om. Hij wordt officieel lid. Sorry Dewa, dat we niet vlot de kleedkamer uit waren. Douchen gaat supersnel maar ons team heeft als traditie dat we eerst het aantal doelpunten in pinchers wegdrinken in het omkleedhok en dat kan behoorlijk oplopen. Na de wedstrijd dronken we nog een heleboel pinchers en liet Nils zien dat onze Steef niet de enige Voice of Holland is. Drei-und-angelpunkt Marco verrekte een spiertje in het bovenbeen, net als Maup afgelopen training. Middenvelders met dezelfde draaicirkel en kwaal, verdacht. Allemaal ons schoentje zetten nu Sint in het land is. Tigerbalsem en andere spierolie op het lijstje en we gaan vol goede moed december in!


Ofc
Toen we Oostzaan binnenreden werd er een geit in een auto getild. Er moesten ook nog zes mensen bij. Het verzopen land was vervangen door keihard kunstgras. De heren van OFC hadden vorige week met dubbele cijfers ons veteranen vlaggeschip verslagen. Dat zat natuurlijk in onze koppies. Echter, ze hadden de avond ervoor een feestje gehad en precies hun drie beste spelers waren er nu niet. Zul je altijd zien. In de motregen speelden we soepel naar een 1-6 ruststand. Steef moest tot half vier zingen in Bourbon, dat had hem zichtbaar goed gedaan. Tim scoorde drie keer. Jur vlagde zeer vrolijk en gedecideerd en gaat op voor de Happy Flags Award. Belangrijk nieuws was dat we de tweede helft speelden met op zowel links- als rechtsback een van Mersbergen. Mijn neef van de Wageningse tak was er weer bij en ik kon een half uur meedoen. Sinds april 2017 geen competitie gespeeld. Mijn prothese hield het. Het werd 1-7 omdat Tjeerd in de tweede helft zijn kinderen wilde laten zien dat ook hij kan scoren. Op de terugweg dacht ik aan de geit. Zat hij misschien nu in een traditioneel Oostzaans stoofschoteltje of ging hij met elluf van elluf mee als accessoire naar het Zuiden, net als mijn flaconnetje, pruik en sjaal?


3 NOV
Vorige keer was het al bijna november en hadden we twee competitiewedstrijden gespeeld, na afgelopen zaterdag Zaandam te hebben verslagen hebben we welgeteld 1 competitiewedstrijd gespeeld. Hebben ze Hans Kazan aangenomen bij de KNVB? Die wedstrijd tegen een verrassend sterk RCZ heb ik overigens niet gezien, ik zat bij een belangrijke turnwedstrijd van mijn dochter, de zoveelste van het jaar al. Ze werd derde. Verslagen schrijven over wedstrijden die ik niet gezien heb is best mogelijk, toch wilde ik niks schrijven tot ik ontdekte dat bijna alle tegenstanders die Wartburgia 35+3 verslagen heeft zich plots terugtrekken uit de competitie. Eerst de Dijk, nu dus RCZ. Aanstaande zaterdag spelen we opnieuw in de Zaan, bij OFC. De voorspelling ligt dus voor de hand. Een zekerheidje houdt ons op de been: onze vrienden van 35+1 ontmoeten we vlak voor Sinterklaas, dus net te vroeg voor cadeautjes!


BUDAPEST

Het is al bijna november en Vets 35+3 heeft welgeteld twee wedstrijden in de competitie achter de rug. Als het zo door gaat hebben we in mei negen wedstrijden gespeeld, als de KNVB niet te scheutig is met de winterstop. Om toch nog wat te bewegen zo voor de kerst trok een sterke delegatie naar Budapest om een belangrijke vriendschappelijke Europe League wedstrijd bij te schrijven. Vrijdagochtend landden we in Hongarije, we vonden vrijwel direct ons favoriete ontbijttentje aan de overkant van de straat, lieten de wedstrijdsecretaris een contract tekenen want met de man die de veldindeling maakt kunnen we misschien zo af en toe nog het altijd afgekeurde veld 2 ontlopen, dronken we wat bier en maakte René Koster eigenhandig goulash. De broer van Harry bleek iets aan zijn buis van Eustachius te hebben waardoor zijn oren tuteren bij het opstijgen en landen van de Easyjet en ook kan hij niet duiken. Hadden we dat van te voren geweten dan hadden we waarschijnlijk voor een andere keeper gekozen. In Vilnius dronken we bier in een barretje dat Snekutis heet, in Budapest troffen we een gezellig tentje met de naam Kutya. Dat is Hongaars voor hondje, zeiden de locals. Daar geloofden wij natuurlijk niks van, ook in Hongarije laten we ons niks wijsmaken. Het bier was er donker. Het was een topreisje, ook omdat we via Wenen terug reisden waar we een schnitzel aten en waar het vastelaovend was met muziekkorpsen en sjiek verkleedde gezelschappen. De loting voor de volgende ronde heeft nog niet plaatsgevonden. We zitten in de a-groep met teams die allemaal een beschermde status hebben, dus voor de volgende wedstrijd ontlopen we Madrid en Juve. Opties zijn Bukarest, Vilnius, Grenoble, Kopenhagen en Dublin. Hopelijk kunnen we op korte termijn weer eens het veld op voor de competitie, dan gaan we topfit Europa in voor de knockoutfase van de Europaleague.


13-10-2018

EENDRACHT
Het is veel gemakkelijker een wedstrijdverslag te schrijven als je helemaal niet bij die wedstrijd bent. Geen afleiding. Het was de thuiswedstrijd tegen Eendracht, het tweede team dat het wel durft op te nemen tegen Veteranen 35+ 3, het blijft een vreemde rekensom. Nu heet Eendracht eigenlijk Eendracht 82 sc 35+1, dus dan kom je een eindje boven de honderd uit, als je gaat rekenen. Schitterend weer, het rubber glinsterend in de zon, goeie sfeer, prachtig voetbal. Het ene team had meer balbezit. Dat staat vast. Het andere team scoorde ook. Helder. Spektaculaire pot. Uiteindelijk werd het: 5-3. Was even spannend, toch nog ongeslagen dit seizoen. Het is niet moeilijk verslag te doen als Vets 3 de wei in gaat. Personele problemen waren er amper. Steef heeft Teamers ontdekt, Tjeerd zat ook op Texel, maar die heb ik niet gezien. Woensdag gaan we weer ballen, de bekerwedstrijd tegen Fortius. Dat is een uitwedstrijd maar die spelen we op ons kunstgras met een scheidsrechter van Fortius. Veteranenvoetbal is een groot feest van samenwerking, opoffering en eensgezindheid...


22-8-18

DE DIJK
Omdat we voor de eerste competitiewedstrijd van het gloednieuwe veteranenteam zes spelers op het lijstje hadden staan was het management flink wat uurtjes kwijt om her en der wat spelers te lenen. Gelukkig deden we dat op zeer charmante wijze en lenen andere veteranenteam graag hun spelers uit. Dank daarvoor. Drieënveertig invallers werden benaderd. Het was een gezellige reünie in de app want de meeste spelers hebben inmiddels kinderen, een echte baan, een hypotheek, maar vooral ook erg weinig tijd. Uiteindelijk stonden er twaalf spelers op het gras van de Dijk net over de Schellingwoudebrug. René Koster verkleedde zich als Kermit de Kikker en hield de nul, als enige keeper dusver. Katachtige reddingen waren niet nodig. De Dijk kwam amper over de middenlijn. Steven de G speelde met mijn kniebrace. Die gaf steun aan zijn linkerknie maar kon niet voorkomen dat hij zijn Voice of Holland hield. De scheidsrechter rook kansen en gaf hem na een half uur direct rood. We stonden op dat moment met 0-1 voor. Een week spelers zoeken om een elftal op de been te krijgen en er dan achter komen dat we ook met tien man prima mee kunnen, dat geeft rust. Het werd 0-7. Bij de Dijk had een spelers druk op zijn borst. Iets met zijn hart. Dat is ernstiger dan een rotte knie. Een van zijn medespelers vroeg of bij een defilibi... delifribo... devlamido... doremifatido... rator nodig had. Ze praatten allemaal wat onregelmatig. In de kantine dronken we een overwinningsbiertje want zeg nou eerlijk, wat is er nou lekkerder dan een hobby waar je wat bij kan drinken? Onze vrienden van de Dijk moeten de komende wedstrijd tegen onze veteranen 1. Ze zijn nu al een beetje bang. Ik vertelde de fanatieke grens van de Dijk dat wij niet voor niks veteranen 3 zijn. Wij kennen onze plek. Hij pakte meteen zijn telefoon om een paar versterkingen te regelen en voor de zekerheid zou hij een telraam meenemen. Slim.


15-8-18

SRANANG
Heel vreemd iegelijk, een team dat Europees al jaren ongeslagen is maar in de beker nog nooit door de poulefase is gekomen. Speelt toch mee in je achterhoofd. Een puntje tegen onze Surinaamse vrienden van Real Sranang was voldoende om dit jaar wel te overwinteren in de beker, en na een 1-1 tussenstand werd het uiteindelijk een vlotte 5-1 overwinning. De Realisten waren wat ongeduldig, alsof ze al heel lang op een broodje pom stonden te wachten dat steeds maar niet kwam. De jongens van de Wartburg gingen hier zeer professioneel mee om, niet reageren om gemekker en scheidsrechter Rolf keurde resoluut een goal goed ondanks dat hun vlaggenist heftig stond te vlaggen. Frank Hendriks debuteerde in de 35+ en dat ging hem goed af. Hier wordt gevoetbald, zei hij zacht, want zijn vriendjes van de 45+ mochten het niet horen. Dat kampioenselftal heeft inmiddels de tweelingbroer van Leen in de selectie opgenomen, dus Frank kan komende week het overschrijfformulier op zijn gemak invullen. Na afloop van de wedstrijd aan de picknicktafel kwamen de kannen bier en een schaal haring, want Marja was 29 geworden, volgens Harry 28. Haar man Rob zei dat ik het niet in mijn hoofd moest halen weer allerlei onzin over hun te schrijven, zal ik dus ook zeker niet doen. Ik was daar ook te moe voor. Voor zes kinderen was een oppas nodig en zo vlak na een meniscusoperatie leek ik de aangewezen persoon. Dat ging niet eens zo slecht, die van Ufkes zijn al bijna zelfstandig en zij hielden samen met mijn dochter die kleine van me bezig, die ene van Maup was bezig met sokken uittrekken en omkleden en koek eten, die lijkt meer op haar mama, en het rekenwonder van Maup hield de stand bij.


8-8-18

THOM

Op de terugweg van Wartburgia passeerde ik een fietser die steeds controleerde of zijn tas nog onder de bagagedrager zat. De snelbinders zo strak als postelastieken, maar toch steeds die check. Ik dacht aan Thom. Af en toe probeerde hij die week te voelen of ze er nog was, zijn moeder. Maar ze was er niet meer.
Van de wedstrijd tegen de veteranen van Jos, die we met 7-2 wonnen, hoorde ik alleen het eindsignaal, daadkrachtig gefloten door Rolf. Ik kwam aan bij veld 3. Ze hadden gewonnen, maar de jongens keken maar naar mij met de vraag: Hoe was het?
Intens, emotioneel, druk. Zo was de uitvaart van Thom zijn moeder. Een jongen van bijna 25 die afscheid neemt van zijn moeder. Dat wil je eigenlijk niet zien. Daar moet je natuurlijk bij zijn als jouw vriendjes Jos trotseren, als afgevaardigde van Vets 35+ 3. Ik luisterde naar het toespraakje van de jonge stuiterbal. Thom vertelt een sterk verhaal waar zijn ma bij was en dat was allemaal goed, maar ‘zodra we huis waren...’ Dat waren Thom en zijn ma. Liefde en kracht, en die gast soms op zijn flikker geven, zodra ze weer thuis waren.
Ik kon de hand van zijn pa zien in zijn nek. Even elkaar steunen. Ik hoorde dat een speler na een van de wedstijden van h1 van zijn ma te horen kreeg dat hij vreselijk slecht speelde. Zaterdagavond, even bij Thom eten. Inmiddels speelt zijn hele familie bij Wartburgia.
Ik heb de technische afdeling van Wartburgia opdracht gegeven de doelen extra te verzekeren. Wie deze zaterdag de verhalen over Thoms moeder hoorde herkende direct deze lieve rouwdouwer, ook in het verhaal waarin zijn ma als handbalkeepers aan de lat bungelde en het doel naar beneden trok, vlak voor een aanval van de tegenstander. Dat is Ridderbos, altijd een geintje, altijd te veel energie om te dollen terwijl anderen naar adem happen.
Ga aan de lat van het trainingsveld hangen, Thom. We houden van jouw energie, we houden rekening met die energie. De doelen zijn verstevigd. Doe maar. Je hoeft niet te kijken of je tas nog onder de bagagedrager zit, je hoeft alleen aan de lat te gaan hangen en aan je moeder te denken terwijl Bruce Springsteen zingt over de rivier. I come from down in the valley, where mister when you're young...
Hou je goed jongen.


1-8-18
Een mooie optocht gezinsauto’s tufte naar Breukelen voor de allereerste wedstrijd van het nieuwe veteranenteam, 35+3. Dat is samen 38. De knvb had dit nieuwe ensemble ingedeeld in een zware bekerpoule, bij de nummer drie van het vorig jaar, in de eerste klasse. Geen probleem. Met wat aanvullingen van veteranen twee en de 45+ draafden we behoorlijk soepel over het nieuwe hoofdveld dat ingezaaid was met sesamzaad. Voor het verslag hadden we Nico gevraagd, oud verslaggever van de Dames. Die kon niet. Toch wil ik geheel in zijn stijl jullie de cijfers niet onthouden: ‘2-3 winst na een 1-0 achterstand en 1-3 voorsprong. 150 toeschouwers. Reclame voor het voetbal. De Godenzonen zijn terug.’ Peter Meyer blijft dit jaar zijn eigen veteranenteam trouw maar speelde als een jonge God tussen zijn oude teammaatjes. René Koster bestreek de gehele rechterflank en deed meteen een gooi naar de Best Geklede Spelers Award, met zijn nieuwe krokodillenleren schoenen en geruite broek, speciaal aangeschaft voor een buurtfeest in Naarden. André Sprengers moest Barry vervangen als linksback en hield dat twaalf minuten vol, toen smeekte hij om een wissel. Ook geen probleem. Genoeg kapitaal op de bank. Jur Rohde had zijn vaste plek op de bank al ingenomen, voorzitter Brando was meegekomen om zelf te zien wat dit nieuwe team aan voetbal brengen kan en ook Anand schudde zijn knietjes alvast los. Het veld van Breukelen ligt langs het Amsterdam-Rijnkanaal en net als bij Wartburgia schuiven er bootjes langs. Heel rustgevend. Wat vooral bij blijft van deze eerste geslaagde pot voetbal: de blije glimmende koppies van oud-selectiespelers die als kleuters zo blij waren om weer lekker samen te gaan voetballen.